Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2007

ΠΟΛΥΤΕΛΗ Η ΑΠΛΑ ΟΠΛΑ



Νιώθω ότι έχω πολύ ζωή μέσα μου για να την αφήσω να χαθεί. Ζω σε ένα κόσμο γεμάτο κινδύνους, χρώματα, απολαύσεις, Έρωτα και στιγμές όπου ο έλεγχος δεν είναι πάντα στα χέρια μου. Κινούμαι με την μοτοσυκλέτα μου και νιώθω κάθε στιγμή-όταν βρίσκομαι στον δρόμο-γύρω μου τους υποψήφιους δολοφόνους μου. Τα όπλα τους είναι σίγουρα αποτελεσματικά και δεν έχουν μεγάλα ποσοστά αστοχίας. Νομίζω ότι ονομάζονται αυτοκίνητα. Ακριβά ή φτηνά, πολυτελή ή απλά είναι όλα καλά εργαλεία. Μπορούν και θα έπρεπε πάντα να υπηρετούν, να διευκολύνουν την μετακίνησή μας σε μικρές, μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις. Να εξυπηρετούν τους μη έχοντες ιδιωτικό χώρο συνεύρεσης με το ταίρι τους και όχι διαθέσιμα τα βαλάντια για ενοικίαση ερωτικής φωλιάς για 2 ώρες και πλέον αν το έχεις ανάγκη. Να γίνονται μέσα για την μεταφορά αντικειμένων όπως γραφεία, χαζοκούτια, υπολογιστές, οθόνες, ενδύματα, υποδήματα, έπιπλα, τρόφιμα και γενικότερα οικιακός εξοπλισμός. Μερικές φορές όμως γίνονται αντικείμενα υπερβολικού θαυμασμού, σημεία έντονης διαμάχης για τις εξαιρετικές ή όχι επιδόσεις τους. Διχάζουν οικογένειες, φίλους, συγγενείς το χρώμα, η χρηματική αξία, ο κατασκευαστής και πολλές άλλες σημαντικότατες λεπτομέρειες.
Σπαταλούν δεκάδες ώρες για την αναζήτηση του καλύτερου όπλου...αυτοκινήτου εννοώ.
Άλλες πάλι φορές μετατρέπονται σε πηγές υπερηχητικών μουσικών κομματιών που αναπαράγονται σε εντάσεις χιλιάδων “Ντεσιμπέλ” σε σημείο που οι γύρω να πιστέυουν μετά βεβαιότητας ότι γίνεται σεισμός ή ότι καταρρέει το διπλανό κτίριο ή ότι μόλις συνετρίβη αεροσκάφος στον διπλανό δρόμο. Με λίγα λόγια Ζούγκλα όπου ο κάθε Ταρζάν αρπάζει ένα τέτοιο μηχάνημα και το χρησιμοποιεί όπως φαντάζεται και θέλει αυτός. Αυτά συμβαίνουν ή εγώ νιώθω ότι συμβαίνουν στην πόλη μου, στην χώρα μου, στο μυαλό μου. Υπάρχει περίπτωση να ξεχάσω; την τραγική εμπειρία που είχα στις 9 Νοεμβρίου 2001.
Ο επίδοξος δολοφόνος μου εκτέλεσε άψογα την αποστολή του με ένα απλό και παλαιό όπλο άλλα κάτι πήγε στραβά την τελευταία στιγμή ίσως και αντί να ξαπλώσω στο νεκροτομείο με ξάπλωσαν αρχικά, στο φορείο του ασθενοφόρου καθ'οδόν για το νοσοκομείο με τα 2 χέρια μου σπασμένα και έπειτα 2,5 μήνες στο κρεβάτι για να θεραπευτούν τα βαριά τραύματά μου. Θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που με αφήνουν να Ζω ακόμα και να τους υποσχεθώ ότι αν επιλέξω την στιγμή του θανάτου μου θα είναι οι πρώτοι που θα σκεφτώ για υποψήφιους δολοφόνους μου. Τέλος, Ευχαριστώ τον Μεγαλοδύναμο Θεό που βρίσκεται πάντα δίπλα μου και μου υποδεικνύει έγκαιρα τους φιλόδοξους εκτελεστές μου. Σημειώστε παρακαλώ ότι δεν είμαι μόνος μου σε αυτό το ερωτικό θρίλερ θανάτου. Υπάρχουν χιλιάδες εραστές της μοτοσυκλέτας που ζούν και βιώνουν καθημερινά αυτά που σας περιέγραψα με τον δικό μου τρόπο. Δεν έχουν όμως δυστυχώς πάντα τον Πατέρα Θεό δίπλα τους και τώρα είναι εκεί όπου ο χρόνος δεν μετρά, δεν κάνει κρύο, δεν βρέχει, δεν είναι περικυκλωμένοι από αυτά τα αυτοκίνητα που τα χρησιμοποιούν ως όπλα αυτοπροβολής, επιβολής και εξόντωσης.

ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΖΕΙΤΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥΣ!!!

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2007

ΜΙΚΡΗ ΡΟΖΕΛΑ


Η μικρή αγάπη ονομάζεται "Ρόζι". Χθές βγήκε από το κλουβί της για πρώτη φορά μετά τον Ιούλιο του 2006. Στο προηγούμενο σπίτι ήταν όλη την ημέρα ελεύθερη έξω από το κλουβί. Το χρησιμοποιούσε για να βρίσκει την τροφή της και το καθαρό νερό. Όταν άνοιξα την πόρτα δεν έκανε κάποια βιαστική κίνηση να βγεί έξω. Λες και περίμενε υπομονετικά, καρτερικά όλους αυτούς τους μήνες για αυτή την ημέρα. Σιγά σιγά βγήκε και περπάτησε πάνω και γύρω από το "σπιτάκι" της. Μετά φτερούγισε στην άλλη άκρη του δωματίου μου και άρχισε να κελαηδά όλο χαρά. Έδειχνε ότι εξερευνά τον χώρο και τα διάφορα αντικείμενα μέσα στο δωμάτιο. Είναι ένα πλάσμα όμορφο με φανταχτερά χρώματα και το κλασσικό ράμφος του παπαγάλου. Είναι από την οικογένεια της "Rozela". Δεν έδειξε κανένα σημάδι πανικού ή έντασης παρόλο που ήταν φυλακισμένη για 6 και πλέον μήνες. Ευγενική και χαρούμενη. Μακάρι να ήταν έτσι και τα Ανθρώπινα πλάσματα, ευγενικά, υπομονετικά και δίχως σημάδια πανικού που έχουν σαν αποτέλεσμα την βία, την απανθρωπιά και τα θανάσιμα πάθη. Μετά από λίγο ήλθε μόνη της και κατέβηκε μέσα στο "σπιτάκι" για να φάει και να πιεί. Δεν έχω την δυνατότητα να της αφήσω να βγεί έξω και πάλι όπως πριν. Κλείνω την πόρτα και δεν αντιδρά βιαστικά για να βγεί έξω. Ίσως κάποιος να με αποκαλέσει Απάνθρωπο που φυλακίζω ένα πλάσμα που γεννιέται ελεύθερο άλλα δεν θα συμφωνήσω. Αγαπώ τα πλάσματα του Θεού, τα σέβομαι και τα φροντίζω αλλά το να αφήσω την μικρή "Ρόζι" ελέυθερη να ζήσει σε ένα κόσμο σαν αυτό που ζούμε θα ήταν σαν να την οδηγώ στον θάνατο. Εδώ δεν επιβιώνουν τα πιό "ισχυρά" Ζώα του πλανήτη Γη με όλα τα όπλα, την λογική και τα τεχνολογικά επιτεύγματα και θα επιβιώσει η μικρή, όμορφη και ευγενική "Rozela"; Την αγαπώ και μου το ανταποδίδει με την προσπάθειά της να μου μιλήσει με τον τρόπο της και τα μικρά φιλιά που μου δίνει μέσα από το κλουβί της "σκλαβιάς"!!!

ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΖΕΙΤΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥΣ!!!