Όλα γύρω μας γυρίζουν και όλα μέσα μας αλλάζουν. Η κατηφόρα δεν έχει τελειωμό. Απόγνωση, Ανέχεια και Πανικός συνοδεύουν όλα εκείνα τα πρόσωπα των απλών και επώνυμων ανθρώπων που έτυχε να γεννηθούν σε τούτη την Υπερήφανη και παλιοαρχόντισσα χώρα. Είναι θλιβερό να περιμένουμε από αχόρταγους που έχουν σκάσει στο φαΐ να νοιαστούν αυτούς που δεν έχουν μία και απεγνωσμένα προσπαθούν να κάνουν την μισή 100. Κουστουμάτοι, φρεσκοξυρισμένοι, όλο ιδέες και εγωϊσμό βγαίνουν στο γυαλί και δίνουν λύσεις, κάνουν δυσοίωνες προβλέψεις και τρομοκρατούν τον καθημερινό άνθρωπο λες και δεν βιώνει ο καθημερινός άνθρωπος τον τρόμο σε κάθε βήμα του και περιμένει τον δήθεν Επώνυμο να του δείξει σε ποιό σημείο του πλανήτη βρέχει Ψέμα, Απάτη, Λιγοτισμό, Αναίδεια και Απληστία. Στου Όθωνα το σπίτι ας μην μιλούν για Πατριωτισμό. Ας δώσουν τα Βασιλικότερα του Βασιλέως προνόμιά τους στον Λαό και ας δουλέψουν έστω μιά ημέρα μεροκάματο για να δούν τελικά σε ποιούς λένε Ψέματα τόσα χρόνια, ποιών τα όνειρα βιάζουν καθημερινά και σε ποιούς θα χτυπήσουν την πόρτα και πάλι εκείνη την Καταραμένη Κυριακή. Αν είστε Έλληνες σαν τον Γέρο του Μοριά, σαν τον Λεωνίδα, σαν τον Ρίτσο, τον Ελύτη, πουλήστε την ψυχούλα σας στον Διάλο και σώστε τα παιδιά σας και το μέλλον της παλιοαρχόντισσας, λέω ΑΝ. Από την άλλη πουλάμε και τρέλα, έχουμε και χιούμορ, αγαπάμε τον Αθλητισμό και το ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ και πάμε ΓΕΡΑ και με ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΘΙΚΟ να κατακτήσουμε και πάλι τη Δόξα στο EURO 2008. Ευχόμαστε στα παιδιά μας υγεία και δύναμη. Οι ήρωες αγωνίζονται σαν Έλληνες και όχι οι Έλληνες σαν ήρωες είχε πεί ο Ουΐνστον Τσώρτσιλ. Σε γνωρίζω από την όψη που με βιά μετράει τη γή, σε γνωρίζω από τη κόψη του σπαθιού την τρομερή. Απ΄τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά έγραφε ο Διονύσιος και τώρα που έχουμε χάσει τα πιό πολλά ας κρατήσουμε αυτό ρε παιδιά, ας το φυλάξουμε για τα μωρά που θα γίνουν Έλληνες αύριο, ας δώσουμε Πολιτισμό σε αυτά τα λόγια του ποιητή μας!!! ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΖΕΙΤΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥΣ!!!
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα δένδρο ψηλό πράσινο και Υπερήφανο. Γεννήθηκε πάνω στην ράχη του βουνού και ζούσε εκεί παρέα με πολλά άλλα δένδρα που ήταν ψηλά, μέτρια, πράσινα, πιό πράσινα μα ήταν όλα Υπερήφανα και Αγέρωχα. Αυτό το δένδρο ζούσε μέσα στους αιώνες και συναντήθηκε με τον πρώτο άνθρωπο όταν αυτός προσπαθούσε να ξεφύγει από τα νύχια ενός λιονταρίου που τον κυνηγούσε για να τον κατασπαράξει. Ήταν πολύ παλιά τόσο παλιά που ο άνθρωπος φορούσε το πετσί άλλου ζώου για να προστατευτεί από τους Παγετώνες. Μετά από πολλά χρόνια το δένδρο συνάντησε τον άνθρωπο που ακριβώς δίπλα του έπαιρνε κάποια άλλα δένδρα για να φτιάξει το σπίτι του αφού τώρα έφυγε από τις σπηλιές. Τα χρόνια περνούσαν και το δένδρο εκεί στεκόταν Υπερήφανο και έπαιρνε το φώς του ήλιου και έδινε οξυγόνο στην ατμόσφαιρα χωρίς να αναπαύεται καθόλου, ασταμάτητα. Και ενώ έδιναν οξυγόνο κρατούσαν τα ορμητικά νερά της βροχής για να μην πνίξουν τους ανθρώπους και έδιναν καταφύγιο σε άλλα πλάσματα αυτού του πλανήτη. Όπως μου έλεγε αυτό το δένδρο μετά ήρθαν οι άνθρωποι και πήραν και άλλα δένδρα και έφτιαξαν καράβια από το κορμί των δένδρων για να παν να συναντήσουν άλλους ανθρώπους που ήταν μακριά πέρα από το ωκεανό. Οι αιώνες περνούσαν και άλλοι άνθρωποι έρχονταν για να πάρουν δένδρα για να φτιάξουν χαρτί, έπιπλα, άμαξες για να ταΐσουν την νέα εφεύρεσή τους το "Τρένο" και η ζωή συνεχιζόταν ώσπου μιά μέρα ήρθαν κάποιοι άνθρωποι έκατσαν στην σκιά του δένδρου για να ξεκουραστούν και να σχεδιάσουν πως θα εξαφανίσουν όλα τα δένδρα μονομιάς για να εκμεταλλευτούν τη γη διότι τα δένδρα μετά απο χιλιάδες χρόνια τους ήταν άχρηστα. Και ποιός είναι ο Θανάσιμος εχθρός τους;;;; Η ΦΩΤΙΑ του Προμηθέα. Χωρίς να το σκεφτούν περισσότερο παρέδωσαν όλα αυτά τα δένδρα βορά στην Αχόρταγη Φωτιά. Δακρύζω και μόνο που φαντάζομαι το μαρτύριό τους!!! Ακίνητα, Αμίλητα δίχως να λυγίζουν κάτω από τον φρικτό πόνο της φωτιάς νιώθουν να καίγεται η Ζωή μέσα τους, να νεκρώνουν τα κύτταρά τους!!!! Υπερήφανα και Αγέρωχα σαν ήρωες στο εκτελεστικό απόσπασμα πεθαίνουν το ένα μετά το άλλο μέσα στην θύελλα της φωτιάς που τρελαίνεται ολοένα και περισσότερο καθώς κατασπαράζει αυτούς τους Αγνούς φίλους, αυτή την κοινωνία των δένδρων που εμείς οι Απάνθρωποι ονομάζουμε Δάσος. Το Αίσχος είναι λίγη λέξη, η Ντροπή δεν φτάνει, ο Όλεθρος πολύ λίγος για να περιγράψει αυτό τον Θάνατο και η Κόλαση των Ανθρώπων τίποτα μπροστά σε αυτό το Μακάβριο τοπίο που αφήνει πίσω της η Λυσαλλέα, Αδηφάγα Φωτιά. Και αυτά που μας έχουν δώσει; Τόσα πολλά, Χιλιάδες χρόνια, πάντα Πιστοί Φίλοι, δίχως να ζητήσουν τίποτα σε αντάλλαγμα να σε κοιτούν στα μάτια και να απανθρακώνονται Υπερήφανα, Αγέρωχα, απροστάτευτα σαν τα μικρά παιδιά που δεν έχουν την δύναμη να φύγουν μακριά σου. Είναι η Θλίψη πολύ μεγάλη που σκεπάζει την Ψυχή. Η στάχτη είναι βουβή. Ο Αέρας μυρίζει Θάνατο. Και τα δένδρα στέκουν εκεί Όρθια και σε κοιτούν μέσα από την γύμνια τους χωρίς να θέλουν εκδίκηση, χωρίς τα μοιρολόγια, με πόνο περιμένουν τους άλλους που θα έρθουν μιά μέρα για να τα κόψουν κομμάτια για να ζεστάνουν τα μεγάλα ή τα μικρά τζάκια ως τελευταία και Έσχατη υπηρεσία στους Απάνθρωπους, Εμάς τους γιούς της συμφοράς, της απληστίας, της υποκρισίας, του άκρατου εγωισμού και της καταστροφής αυτού του Πλανήτη που λέμε ΓΗ. ΑΙΣΧΟΣ!!!ΘΛΙΨΗ!!!ΠΟΝΟΣ!!!ΑΗΔΙΑ για Εμάς που προδώσαμε τους καλύτερους Φίλους μας για Πάντα. Τι δεν θα έδινα να είχα την Λεβαντιά τους και το Αγέρωχο ανάστημά τους την ώρα της τελευταίας τους πνοής...
ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΖΕΙΤΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥΣ!!!
Έτσι φτάσαμε στην 1η Ιουνίου 2007. Καλό Μήνα Μάγκες του γλυκού νερού και της αλμυρής επανάστασης ενάντια στο Κράτος. Αυτό το Κράτος που είναι κάτι έξω από εμάς ε;;; Κάτι αόριστο, κακό, ελεεινό και εισπρακτόμορφο!!! Εμείς δεν το αποτελούμε!!! έτσι;;; Εμείς δεν το ψηφίζουμε όποτε έρχεται εκείνη η καταραμένη ώρα;;; έτσι;;; Φύτρωσε μόνο του το ρημάδι!!! Εκεί στην μέση της πανάρετης ζωής μας στέκεται και μας κοιτά στις τσέπες!!! Εδώ που γεννήθηκα "Εγώ" για όλα φταίνε οι άλλοι, ποτέ Εγώ, ποτέ Εμείς, ποτέ την Κυριακή. Οδηγώ μηχανή πολλά χρόνια και το πρώτο πράγμα που απόκτησα ήταν κράνος και μετά δίπλωμα οδήγησης. Αφού δεν είχα δίπλωμα μην σκεφτεί κανένας ότι πήρα το κράνος για να μην με γράψουν και πληρώσω την κλήση που τότε ήταν 300 δραχμές!!! Το αγόρασα για να προστατεύσω το κεφάλι από το επερχόμενο ατύχημα που με βάση την στατιστική δεν το αποφεύγει κανένας οδηγός δίκυκλου. Μου συνέβει τελικά αυτό το στατιστικό ατύχημα το 2001 και είχα σοβαρούς σωματικούς τραυματισμούς μα αυτό το ρημάδι του πλαστικού μου έσωσε την ζωή. Το φοράω μέχρι και σήμερα γιατί δεν θα σταμάτησω ούτε μιά στιγμή να αγαπώ την Ζωή μου που είναι τόσο γλυκιά παρ'όλα τα στραβά και ανάποδα που συμβαίνουν στην πορεία του καθένα μας. Έτσι ξαφνικά αυτό το τέρας που λέγεται Κράτος αποφάσισε ότι η παράβαση του κοκ στην περίπτωση που κάποιος δεν έχει κράνος είναι 700 Ευρώ. Σημαντικό ποσό στην εποχή που ζούμε και προσπαθούμε να επιβιώσουμε αξιοπρεπώς, έτσι;;; Ένα μέτριο κράνος κοστίζει από 100 μέχρι 150 Ευρώ. Η άθλια, μέτρια, καλή, υπέροχη ζωή μας πόσο να κοστίζει;;; 100.000, 200.000, 500.000 Ευρώ; ή είναι ανεκτίμητη;;; Εγώ συμφωνώ με το ανεκτίμητη αλλά δέχομαι και όλες τις άλλες τιμές. Άρα οι Κάφροι, οι Ανεγκέφαλοι, οι Μάγκες του γλυκού νερού προσπαθούν να δούν πίσω από αυτά τα νέα δεδομένα του κοκ και των προστίμων ένα Κράτος που γουστάρει να κονομήσει, να τσεπώσει, να φάει τα χρήματα από τα πρόστιμα και δεν βλέπουν την τύφλα τους από την πολλή Μαγκιά, να την πώ; Εξυπνάδα, να την πώ; Οξυδέρκεια, να την πώ; Πώς να την πώ ρε παιδιά;;;;;;; ΒΟΗΘΕΙΑ ΡΕ!!!!! ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΞΥΠΝΑΤΕ ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ΡΕ!!!!!!!!! ΡΕ είστε Καλά η να βάλω τις φωνές;;;; Η ζωή σας δεν έχει καμμιά αξία, έτσι;;; Ούτε 100.000 Ευρώ;;; Ούτε 700 Ευρώ;;; Ούτε 100 με 150 Ευρώ, έτσι;;; Ε τότε ελάτε ρε Μάγκες να μας πείτε γιατί ζείτε σε αυτή την ζωή και ποιόν αγαπάτε επιτέλους περισσότερο. Τον Άνθρωπο ή το χρωματιστό χαρτί που ονομάζουμε Χρήμα;;; Και για να γελάσουμε λίγο σας λέω τούτο. Οδηγώντας τόσα χρόνια έκανα ένα είδος στατιστικής έρευνας. Μετρούσα πόσοι φορούν κράνος και πόσοι όχι. Τα ταπεινά αποτελέσματά μου έδειχναν ότι 3 στους 10 είχαν κράνος. Από αυτούς τους 3 που είχαν κράνος το φορούσαν οι 2 και ο ένας το κρατούσε στο γνωστό σημείο του αγκώνα όπου κατοικεί και το περισσότερο μυαλό του ανθρώπου. Και ξαφνικά την 1η Ιουνίου 2007 οδηγώντας στους ίδιους δρόμους είδα το απίστευτο...φορούσαν κράνος οι 9 στους 10!!! Απίστευτα αισιόδοξο δείγμα, έτσι;;; Το να αγαπάς όμως τον εαυτό σου και την ζωή δεν γίνεται από τις 31 Μαΐου μέχρι την 1η Ιουνίου! Γιατί; Γιατί αυτό είναι φιλοσοφία και στάση ζωής που το βιώνεις μέρα και νύχτα και δεν αλλάζει σε μία νύχτα του Ιούνη. Αυτό που άλλαξε σε μία νύχτα ήταν το ποσό του προστίμου και αυτό προσπαθούν να αποφύγουν πολλοί από αυτούς τους 9 του στατιστικού δείγματος. Άρα Μάγκες του γλυκού νερού η Μαγκιά σας κοστίζει μόνο 700 Ευρώ και ο Έρωτας με την Ζωή είναι κάλπικος!!! Ενώ η ζωή σας συνεχίζει να χρεοκοπεί και να μην έχει την εκτίμησή σας. Τόσα χρόνια ρισκάρατε την Ανεκτίνητη ζωή σας για 100-150 Ευρώ και τώρα εξασφαλίσατε τα 700 Ευρώ με το κόστος ενός μέτριου κράνους που τόσα χρόνια αποφεύγατε. Στις επενδύσεις παίρνετε ΑΡΙΣΤΑ!!!ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ... Φταίμε Εμείς και πρέπει να Ζητήσουμε Συγνώμη επιτέλους από την Ζωή μας!!! Το να παλεύουμε με το φάντασμα του Κράτους και τις Νέες διατάξεις του κοκ μας καταντά Γελοίους και Γραφικούς...
ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΖΕΙΤΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥΣ!!!
